Drenthe

Sinds 1814 een Nederlandse provincie die over een lengte van 18 km grenst aan de voormalige gemeente Steenwijk en er sinds mensenheugenis nauwe banden mee heeft. Gelegen op de zuidwestelijke uitlopers van het Drents Plateau, heeft Steenwijk veel gemeen met Drenthe waar het gaat om het geologisch- en archeologisch verleden. Ook sociografisch en  taalkundig zijn er aanwijsbare verwantschappen. De parochie Steenwijk behoorde, evenals Groningen, al vóór 1010 tot het zeer uitgestrekte dekenaat Drenthe, dat op zijn beurt behoorde tot het aarts dekenaat van Sint Marie. Verder deelt Steenwijk in de kerkgeschiedenis van Drenthe: van 1024 tot 1141 was de kerk van Steenwijk schatplichtig aan de heren van Ruinen. Daarna kwam Steenwijk, evenals Stellingwerf en de stad Groningen, los van Drenthe. De oorlogen die de bisschoppen in 1227 (slag bij Ane) en van 1228-1232 met de Drenten voerden, waarbij Steenwijk als bisschoppelijke uitvalsbasis fungeerde, vormen een aanwijzing voor de strategische en militaire betekenis van het toenmalige Steenwijk. Sinds 1296 droegen verschillende Drentse dorpen valkenpacht af aan het kapittel van de kerk van Steenwijk en vanaf 1204 werden vanuit Steenwijk verschillende dochterkerken in Stellingwerf en Drenthe gesticht.

Als stad met vanouds verbindingen met het achterland, was Steenwijk minder van de ‘buitenwereld’ afgesloten dan de Drentse dorpen. Naast Drentse invloeden, hebben namelijk ook de contacten met Friesland, Duitsland, Gelderland en Holland een stempel op deze Overijsselse stad gedrukt. Vanouds onderhoudt Steenwijk nauwe betrekkingen met de Drentse plaatsen Meppel, Nijeveen, Havelte, Vledder, Diever en Ruinen.